“ഇതൊരു കെണിയാണ് വിശ്വേട്ടാ. ഭാനുമതി അമ്മായി മരിച്ചെങ്കിലും, അവരുടെ ആട്ടത്തിന് പിന്നിൽ പ്രവർത്തിച്ച യഥാർത്ഥ ‘സൂത്രധാരൻ’ ഇപ്പോഴും പുറത്തുണ്ട്. ഭാനുമതിയെ വെറുമൊരു പാവയാക്കി നിർത്തി, ഈ തറവാട്ടിലെ പുരുഷന്മാരെ മുഴുവൻ ഇല്ലാതാക്കാൻ തിരശ്ശീലയ്ക്ക് പിന്നിൽ ഇരുന്ന് ചരടുവലിച്ച യഥാർത്ഥ കൊലയാളി!”
മാധവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് വിശ്വനാഥൻ അന്തിച്ചുപോയി. അർദ്ധരാത്രി കഴിഞ്ഞിട്ടും കോരിച്ചൊരിയുന്ന കടുംമഴയ്ക്ക് യാതൊരു ശമനവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കരിമ്പാറക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ കുത്തിയൊലിച്ചുവരുന്ന കാട്ടുവെള്ളം കരിമലക്കോട്ട തറവാടിന്റെ താഴത്തെ പടവുകളിൽ വന്ന് ആഞ്ഞടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആകാശത്ത് ഇടിമിന്നൽ വെളിച്ചം തെളിയുമ്പോൾ മാത്രം ആ പഴയ തറവാടിന്റെ ഭയമുണർത്തുന്ന രൂപം ഇരുട്ടിൽ വ്യക്തമായി തെളിഞ്ഞുകാണാം. കാറ്റിൽ ഉലയുന്ന പടുകൂറ്റൻ പാലമരത്തിന്റെ ഇലയനക്കങ്ങൾക്കിടയിലും, ആ തറവാടിന്റെ തെക്കിനിയിലെ അടച്ചിട്ട മുറിയിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കൃത്യമായി പുറത്തേക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു. ചിലങ്കയുടെ നിഗൂഢമായ ഒച്ചയായിരുന്നു അത്. തരികിട തകധിമി എന്ന താളത്തിൽ ചുവടുകൾക്ക് വേഗത കൂടിക്കൂടി വന്നു, ഒടുവിൽ ഒരു ദീർഘമായ നിലവിളിയോടെ ആ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് നിലച്ചു.
ത്രാളത്തിൽ ചുവടുകൾ ഒടുങ്ങിയ നടുത്തളത്തിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന പ്രൊഫസർ വിശ്വനാഥൻ തന്റെ കൈയിലെ ചായക്കപ്പ് വിറയലോടെ മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ചു. ഒപ്പമിരുന്ന സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ മാധവൻ വിശ്വനാഥന്റെ ഭയം നിറഞ്ഞ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ഈ മലയോര ഗ്രാമത്തിലെ കരിമലക്കോട്ട തറവാട്ടിൽ നടക്കുന്ന നിഗൂഢമായ മരണങ്ങളുടെ ചുരുളഴിക്കാൻ സിറ്റിയിൽ നിന്നും പ്രത്യേക ചുമതലയോടെ വണ്ടി കയറിയതായിരുന്നു മാധവൻ. ഈ തറവാട്ടിൽ ജീവിക്കുന്ന ഓരോരുത്തരുടെയും ജീവൻ ഇപ്പോൾ ഒരാളുടെ വിരൽത്തുമ്പിലാണെന്നും, അവൾ തങ്ങളെ പാവകളെപ്പോലെ ആട്ടുകയാണെന്നും വിശ്വനാഥൻ വെളിപ്പെടുത്തി. നാട്ടുകാർ അവളെ വിളിക്കുന്ന പേര് ‘ആട്ടക്കാരി അമ്മായി’ എന്നായിരുന്നു.
ഭാനുമതി അമ്മായിക്ക് വയസ്സ് അമ്പത്തഞ്ച് കഴിഞ്ഞിട്ടും അവരുടെ കണ്ണുകളിലെ തീക്ഷ്ണതയ്ക്ക് ഒട്ടും കുറവുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരുകാലത്ത് കേരളമറിയുന്ന ഭരതനാട്യം കലാകാരിയായിരുന്നു അവർ. എന്നാൽ കലയേക്കാൾ കൂടുതൽ അവരുടെ മനസ്സിൽ വളർന്നത് അധികാരത്തോടും പണത്തോടുമുള്ള അടങ്ങാത്ത ആർത്തിയായിരുന്നു. കരിമലക്കോട്ട തറവാട്ടിലെ മൂത്ത കാരണവർ ശങ്കരമേനോന്റെ ഭാര്യയായി ഭാനുമതി കടന്നുവരുമ്പോൾ ആ കുടുംബം കോടികളുടെ സ്വത്തുക്കളുള്ള വലിയൊരു സാമ്രാജ്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ ശങ്കരമേനോന്റെ അകാലമരണത്തോടെയാണ് ആ കുടുംബത്തിന്റെ തകർച്ച തുടങ്ങിയത്. ഹൃദയാഘാതം എന്ന് രേഖപ്പെടുത്തിയ ആ മരണം യഥാർത്ഥത്തിൽ ഭാനുമതി ആസൂത്രണം ചെയ്ത ഒരു കൊലപാതകമായിരുന്നു. ഭർത്താവ് മരിച്ചുകിടക്കുമ്പോൾ തൊട്ടടുത്ത മുറിയിൽ ചിലങ്കയണിഞ്ഞ് നൃത്തം ചെയ്തുകൊണ്ട് അവർ തങ്ങളുടെ ആദ്യത്തെ ‘ആട്ടം’ പൂർത്തിയാക്കി.
അതിനുശേഷം തറവാടിന്റെ ഭരണം ഭാനുമതിയുടെ കൈകളിലായി. ഭർത്താവിന്റെ അനിയന്മാരായ മാധവമേനോനെയും ഹരിദാസിനെയും തങ്ങളുടെ തന്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് പരസ്പരം ശത്രുക്കളാക്കി മാറ്റാൻ അവർക്ക് അധികസമയം വേണ്ടി വന്നില്ല. സ്വത്തുതർക്കത്തിന്റെ പേരിൽ മാധവമേനോൻ ഹരിദാസിനെ വെട്ടിക്കൊലപ്പെടുത്തുകയും, ഒടുവിൽ മാധവമേനോൻ ജയിൽ മുറിക്കുള്ളിൽ വെച്ച് ആത്മഹത്യ ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. ഇതെല്ലാം ഭാനുമതി അമ്മായി മുൻകൂട്ടി തയ്യാറാക്കിയ തിരക്കഥയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു. തറവാട്ടിലെ പുരുഷന്മാർ ഓരോരുത്തരായി ഒടുങ്ങിയപ്പോൾ, ആ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഏക അധിപതിയായി ഭാനുമതി അമ്മായി മാറി.
സ്വത്തുക്കൾ പൂർണ്ണമായി കൈക്കലാക്കാൻ ഭാനുമതി പിന്നീട് ലക്ഷ്യമിട്ടത് വിശ്വനാഥന്റെ മകനായ രാഹുലിനെയായിരുന്നു. തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ മടിക്കാത്ത രാഹുലിനെ രാത്രിയിൽ ഉറക്കത്തിൽ വകവരുത്തി അതൊരു ആത്മഹത്യയായി ചിത്രീകരിക്കാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു. അർദ്ധരാത്രിയിൽ മൂർച്ചയേറിയ കത്തിയുമായി ഭാനുമതി രാഹുലിന്റെ മുറിയിലേക്ക് പതിയെ നടന്നുചെന്നു. കട്ടിലിൽ കിടന്ന രൂപത്തിന് നേരെ കത്തി ഓങ്ങിയതും മുറിയിൽ പെട്ടെന്ന് വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു. കട്ടിലിൽ കിടന്നിരുന്നത് രാഹുലായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ മാധവനായിരുന്നു. വിശ്വനാഥൻ നൽകിയ രഹസ്യ വിവരത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പോലീസ് ഒരുക്കിയ കെണിയിൽ ഭാനുമതി അമ്മായി കൃത്യമായി വീഴുകയായിരുന്നു.
കോടതി ഭാനുമതി അമ്മായിക്ക് ജീവപര്യന്തം തടവുശിക്ഷ വിധിച്ചു. സെൻട്രൽ ജയിലിന്റെ കരിങ്കൽ ചുവരുകൾക്കുള്ളിലേക്ക് അവർ മാറ്റപ്പെട്ടു. മറ്റുള്ളവരെ സ്വന്തം വിരൽത്തുമ്പിൽ നിർത്തി ആട്ടാൻ നോക്കിയ ആട്ടക്കാരി ഒടുവിൽ ഇരുമ്പഴികൾക്കുള്ളിലായി. എന്നാൽ വിധി അവർക്കായി കരുതിവെച്ച ഏറ്റവും വലിയ ശിക്ഷ ജയിലിലായതിന്റെ രണ്ടാം വർഷമാണ് അവരെ തേടിയെത്തിയത്. കടുത്ത പക്ഷാഘാതം വന്ന് ഭാനുമതി അമ്മായിയുടെ ശരീരത്തിന്റെ വലതുവശം പൂർണ്ണമായും തളർന്നുപോയി. പണ്ട് അഭിമാനത്തോടെ നൃത്തച്ചുവടുകൾ വെച്ചിരുന്ന, മറ്റുള്ളവരെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചിരുന്ന ആ കൈകാലുകൾ ചലിപ്പിക്കാൻ പോലുമാകാത്ത വിധം ജീവനറ്റതായി മാറി.
ശാരീരിക തളർച്ചയ്ക്കൊപ്പം അവരുടെ മാനസികനിലയും പൂർണ്ണമായി തെറ്റി. രാത്രികാലങ്ങളിൽ ജയിൽ മുറിയിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി താൻ കൊലപ്പെടുത്തിയവരുടെ രൂപങ്ങൾ വരുന്നുണ്ടെന്നും, അവർ തന്റെ കാലുകളിൽ ചിലങ്ക കെട്ടിത്തന്ന് നൃത്തം ചെയ്യാൻ നിർബന്ധിക്കുന്നുണ്ടെന്നും ഭാനുമതി നിലവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. വിവരമറിഞ്ഞ് ജയിൽ ആശുപത്രിയിൽ കാണാനെത്തിയ മാധവൻ കണ്ടത് പഴയ ആഢ്യത്വമെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട്, സ്വന്തം കാലുകളിലേക്ക് നോക്കി ഭയം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്ന ഒരു വയോധികയെയാണ്. സ്വന്തം ശരീരത്തെപ്പോലും നിയന്ത്രിക്കാനാകാതെ, ജയിലിന്റെ തറയിൽ കിടന്ന് അവർ അനുഭവിച്ച ആ ആത്മീയ-ശാരീരിക പീഡനത്തിനൊടുവിൽ ഭാനുമതി അമ്മായി ഈ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞു.
ഭാനുമതി അമ്മായിയുടെ അന്ത്യത്തോടെ കരിമലക്കോട്ട തറവാട്ടിലെ നിഗൂഢതകൾ അവസാനിച്ചുവെന്നാണ് വിശ്വനാഥനും നാട്ടുകാരും കരുതിയത്. എന്നാൽ, അവർ മരിച്ച് കൃത്യം ഒരു വർഷം തികയുന്ന അന്ന് രാത്രിയിലും കരിമലക്കോട്ടയിൽ കടുത്ത മഴയായിരുന്നു. പണ്ടെന്നോ പെയ്ത അതേ പ്രളയരാത്രിയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കും വിധം കാട്ടുവെള്ളം തറവാടിന്റെ പടവുകളിൽ വന്ന് ആഞ്ഞടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നടുത്തളത്തിൽ ഉറക്കമില്ലാതെ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന പ്രൊഫസർ വിശ്വനാഥൻ പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടിവിറച്ചു! തെക്കിനിയിലെ ആ അടച്ചിട്ട മുറിയിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം വീണ്ടും അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു. ത്സൺ… ത്സൺ… തരികിട തകധിമി… ത്സൺ…
വിശ്വനാഥന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ജീവൻ ഒഴിഞ്ഞുപോകുന്നതുപോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി. ഭാനുമതി മരിച്ചിട്ടും ആ ചിലങ്കയുടെ ശബ്ദം എങ്ങനെ വീണ്ടും കേൾക്കുന്നു? അയാൾ പതിയെ, പേടിയോടെ തെക്കിനി ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന വിശ്വനാഥൻ കണ്ടത് കട്ടിലിന് മുകളിൽ വെച്ചിരുന്ന ആ പഴയ ചോരക്കറ പുരണ്ട ചിലങ്ക തനിയെ ഇളകുന്നതായിരുന്നു! ഭയം മൂലം ബോധരഹിതനാകാൻ തുടങ്ങിയ വിശ്വനാഥനെ ആരോ പുറകിൽ നിന്ന് താങ്ങിപ്പിടിച്ചു. തിരിഞ്ഞുനോക്കിയ അയാൾ കണ്ടത് സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ മാധവനെയായിരുന്നു. മാധവൻ മുന്നോട്ട് നടന്ന് ആ ചിലങ്ക കൈയിലെടുത്തു. അതിനുള്ളിൽ വളരെ സൂക്ഷ്മമായി ഘടിപ്പിച്ച ഒരു ചെറിയ ഇലക്ട്രോണിക് ചിപ്പും റിസീവറും മാധവൻ പുറത്തെടുത്തു.
”ആരാണത് മാധവാ?” വിശ്വനാഥൻ ചോദിച്ചു.
“അത് മറ്റാരുമല്ല…” മാധവൻ മുറ്റത്തേക്ക് നോക്കി ഉറക്കെ വിളിച്ചു, “ഇങ്ങോട്ട് വരാം…”
ഇരുട്ടിൽ നിന്നും മഴനനഞ്ഞ് ആ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു വന്ന രൂപത്തെ കണ്ട് വിശ്വനാഥൻ സ്തബ്ധനായി. അത് മറ്റാരുമായിരുന്നില്ല, വിശ്വനാഥൻ ജീവനതുല്യം സ്നേഹിച്ച സ്വന്തം മകൻ രാഹുലായിരുന്നു! അവനൊപ്പം കരിമലക്കോട്ടയിലെ പഴയ വിശ്വസ്തനായ കാര്യസ്ഥൻ വേലായുധനും ഉണ്ടായിരുന്നു.
”രാഹുൽ… നീ…” വിശ്വനാഥന് വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല.
മാധവൻ കേസിന്റെ സത്യാവസ്ഥ പുറത്തുവിട്ടു. “വിശ്വേട്ടാ, ഭാനുമതി അമ്മായിക്ക് ആയുർവേദ വിഷം നൽകിയത് ആരാണെന്ന് ഞാൻ അന്വേഷിച്ചിരുന്നു. അവർക്ക് വിഷം എത്തിച്ചു നൽകിയതും, കുട്ടിക്കാലം മുതൽ രാഹുലിന്റെ മനസ്സിൽ ഈ തറവാടിനോടുള്ള വിഷം നിറച്ചതും ഈ വേലായുധനാണ്. എന്നാൽ വേലായുധനെ ഇതിനായി ഉപയോഗിച്ചത് നിങ്ങളുടെ മകൻ രാഹുലും!”
രാഹുലിന്റെ മുഖത്തെ നിഷ്കളങ്കത മാറി അവിടെ ഒരു ക്രൂരമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. “അതെ അച്ഛാ… ഭാനുമതി അമ്മായി ഒരു പാവ മാത്രമായിരുന്നു. ഈ തറവാട്ടിലെ കോടികളുടെ സ്വത്ത് എനിക്ക് മാത്രമായി വേണമായിരുന്നു. അമ്മായിയെ ജയിലിലാക്കിയതും എന്റെ പ്ലാനായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഒടുവിൽ ഈ ചിലങ്കയുടെ ശബ്ദം കേൾപ്പിച്ച് അച്ഛനെക്കൂടി ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിച്ച് ഇല്ലാതാക്കാൻ നോക്കിയപ്പോഴേക്കും ഈ സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ എന്റെ കളി കണ്ടെത്തി.”
പോലീസ് ജീപ്പിന്റെ സൈറൺ ശബ്ദം കരിമലക്കോട്ടയുടെ മുറ്റത്ത് മുഴങ്ങി. രാഹുലിന്റെയും വേലായുധന്റെയും കൈകളിൽ വിലങ്ങുകൾ വീണു. വിശ്വനാഥൻ തകർന്നുപോയെങ്കിലും, ചതിയുടെ ആഴം അവിടെയും അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല. രാഹുലും വേലായുധനും ജയിലിലായതോടെ തറവാട്ടിൽ വിശ്വനാഥൻ തികച്ചും ഒറ്റയ്ക്കായി. കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ തെളിവുകൾ ശേഖരിക്കുന്നതിനിടയിൽ വേലായുധന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് പിടിച്ചെടുത്ത ഡയറിയിൽ ഒരു പ്രത്യേക തീയതി കണ്ട് മാധവൻ നെറ്റി ചുളിച്ചു. ഭാനുമതി അമ്മായിയുടെ ഭർത്താവ് ശങ്കരമേനോൻ മരിച്ച അന്ന് രാത്രിയിൽ, വേലായുധൻ ഡയറിയിൽ ഇങ്ങനെ കുറിച്ചിരുന്നു: ‘കാര്യങ്ങൾ വിചാരിച്ചതുപോലെ നടന്നു. പക്ഷേ, കൽക്കട്ടയിൽ നിന്നും വന്ന കത്ത് അവൾ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അത് മാറ്റണം.’
”കൽക്കട്ടയിൽ നിന്നുള്ള കത്തോ?” മാധവൻ സ്വയം മന്ത്രിച്ചു. അവൻ ഉടൻ തന്നെ വിശ്വനാഥന്റെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. “വിശ്വേട്ടാ… ശങ്കരമേനോൻ മരിക്കുന്ന സമയത്ത് കൽക്കട്ടയുമായി ഈ കുടുംബത്തിന് എന്തെങ്കിലും ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നോ?”
”ഓർമ്മയുണ്ട് മാധവാ… ജ്യേഷ്ഠൻ ശങ്കരമേനോന് അവിടെ വലിയൊരു ബിസിനസ്സ് പങ്കാളിയുണ്ടായിരുന്നു. ഭാനുമതി അമ്മായിയെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ജ്യേഷ്ഠൻ ഏറെക്കാലം കൽക്കട്ടയിലായിരുന്നു താമസം. പക്ഷേ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണത്തോടെ ആ ബന്ധങ്ങളെല്ലാം വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ടു.”
മാധവന്റെ അന്വേഷണബുദ്ധി ഉണർന്നു. അവൻ തെക്കിനിയിലെ ഭാനുമതി അമ്മായിയുടെ മുറിയിൽ വീണ്ടും പരിശോധന നടത്തി. ആ പഴയ വലിയ തടിയുടെ അലമാരയുടെ ഒരു രഹസ്യ അറയിൽ നിന്നും ജീർണ്ണിച്ച ഒരു കത്ത് ലഭിച്ചു. കൽക്കട്ടയിൽ നിന്നും ‘ആനന്ദ് ബോസ്’ എന്നൊരാൾ ശങ്കരമേനോന് അയച്ചതായിരുന്നു അത്. കത്തിലെ വരികൾ വായിച്ച മാധവന്റെ കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു: “ശങ്കർ… നീ ഭാനുമതിയെ വിവാഹം കഴിച്ച വിവരം ഞാൻ അറിഞ്ഞു. എന്നാൽ, നിന്റെ ഭൂതകാലത്തെക്കുറിച്ചും കൽക്കട്ടയിലെ നിന്റെ ആദ്യ ഭാര്യയെക്കുറിച്ചും മകളെക്കുറിച്ചും അവൾ അറിഞ്ഞാൽ എന്തായിരിക്കും അവസ്ഥ? നീ ഞങ്ങളെ ചതിച്ചു. ഇതിനുള്ള പ്രതികാരം ഞങ്ങളുടെ തലമുറ ചോദിച്ചിരിക്കും.”
ശങ്കരമേനോന് കൽക്കട്ടയിൽ മറ്റൊരു കുടുംബമുണ്ടായിരുന്നു! ആ ചതിയുടെ പകയാണ് ഈ തറവാടിനെ ഇല്ലാതാക്കാൻ കൽക്കട്ടയിൽ നിന്നും ഇവിടെയെത്തി വിത്തുപാകിയത്. മാധവൻ നേരെ ജയിലിൽ കിടക്കുന്ന വേലായുധന്റെ സെല്ലിലേക്ക് ചെന്നു. പോലീസിന്റെ കടുത്ത ചോദ്യം ചെയ്യലിന് മുൻപിൽ ഒടുവിൽ വേലായുധൻ ആ രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്തി.
”സാർ… ഞാൻ ഈ നാട്ടുകാരനല്ല,” വേലായുധൻ വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ കൽക്കട്ടയിൽ ജനിച്ചു വളർന്നവനാണ്. ശങ്കരമേനോൻ ചതിച്ച ആ ആദ്യ ഭാര്യയുടെ സഹോദരനാണ് ഞാൻ! എന്റെ പെങ്ങൾ ആ ചതിയിൽ മനംനൊന്ത് ജീവനൊടുക്കി. ആ പക വീട്ടാനാണ് ഞാൻ വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് പേര് മാറ്റി ഈ തറവാട്ടിൽ കാര്യസ്ഥനായി കൂടിയത്. ഞാൻ തന്നെയാണ് ഭാനുമതിയുടെ മനസ്സിൽ പണത്തോടുള്ള ആർത്തി നിറച്ചതും അവരെക്കൊണ്ട് ശങ്കരമേനോനെ കൊലപ്പെടുത്തിയതും. രാഹുൽ ജനിച്ചപ്പോൾ മുതൽ അവന്റെ മനസ്സിലും ഞാൻ വിഷം നിറച്ചു. ഭാനുമതിയെയും രാഹുലിനെയും ഞാൻ എന്റെ പ്രതികാരത്തിനുള്ള ആയുധങ്ങളാക്കുകയായിരുന്നു. ഈ തറവാട്ടിലെ ആണുങ്ങൾ പരസ്പരം തല്ലിമരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ പെങ്ങളുടെ ആത്മാവിന് ശാന്തി കിട്ടുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി!”
”പക്ഷേ വേലായുധൻ… നീ വിചാരിച്ചതുപോലെ കാര്യങ്ങൾ അവസാനിച്ചില്ല. നിന്റെ പ്രതികാരം നിന്നെയും നീ ഉപയോഗിച്ചവരെയുമെല്ലാം ഇരുമ്പഴിക്കുള്ളിലാക്കി,” മാധവൻ പറഞ്ഞു.
തറവാടിന്റെ ശാപമെന്ന് കരുതിയത് ഭാനുമതി അമ്മായിയുടെ ചിലങ്കയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ശങ്കരമേനോൻ ചെയ്ത പഴയൊരു ചതിയുടെ കനലുകളായിരുന്നു. അത് കാര്യസ്ഥൻ വേലായുധനിലൂടെ ആ തറവാടിനെ മുഴുവൻ വിഴുങ്ങുകയായിരുന്നു. മാധവൻ കരിമലക്കോട്ടയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി വിശ്വനാഥനോട് ഈ സത്യങ്ങളെല്ലാം തുറന്നുപറഞ്ഞു. തന്റെ ജ്യേഷ്ഠന്റെ ഭൂതകാല പാപങ്ങളാണ് ഈ തറവാടിനെ ചുടുകാടാക്കിയതെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ വിശ്വനാഥൻ നിശ്ശബ്ദനായി.
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. കരിമലക്കോട്ട തറവാട് വിശ്വനാഥൻ ഒരു ചാരിറ്റബിൾ ട്രസ്റ്റിന് വിട്ടുകൊടുത്തു. അവിടെയിപ്പോൾ പഴയ ചിലങ്കയുടെ ഒച്ചയോ, പ്രതികാരത്തിന്റെ നിഴലുകളോ ഇല്ല. പകരം, അനാഥരായ ഒരുപാട് കുട്ടികളുടെ ചിരി ഒച്ചകൾ മാത്രം. പഴയ തെക്കിനി മുറിയുടെ ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തെ ശാന്തമായ മഴയിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോൾ വിശ്വനാഥൻ മനസ്സിലാക്കി—മറ്റുള്ളവരെ ആട്ടാൻ നോക്കുന്ന ഏത് വലിയ ആട്ടക്കാരനെയും, ഒടുവിൽ കാലം അതിന്റെ ചുവടുകൾ കൊണ്ട് അടക്കി നിർത്തും.
“ആട്ടക്കാരി അമ്മായി ”
രചന :അനിഷ