നീയിവിടെ വലിയ രാജ്ഞിയായി വാഴാൻ നോക്കണ്ടടീ! എന്റെ മകന്റെ അധ്വാനത്തിന്റെ പങ്കുപറ്റി കഴിയുന്ന വെറുമൊരു പെണ്ണാണ് നീ. ഓർത്തു വെച്ചോ,

​”നീയിവിടെ വലിയ രാജ്ഞിയായി വാഴാൻ നോക്കണ്ടടീ! എന്റെ മകന്റെ അധ്വാനത്തിന്റെ പങ്കുപറ്റി കഴിയുന്ന വെറുമൊരു പെണ്ണാണ് നീ. ഓർത്തു വെച്ചോ, ഇവിടുത്തെ അധികാരം എന്നും എനിക്കു തന്നെയായിരിക്കും!”
​മാധവി അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിൽ പകയും വിഷവും തിളച്ചു മറിയുകയായിരുന്നു.
​തറവാട്ടു വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് മാധവി അമ്മ മുറ്റത്തെ മുല്ലച്ചെടിയിലേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു. പുറമെ ശാന്തമെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന അവരുടെ മുഖത്ത് ഒരിത്തിരി പോലും സമാധാനം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉള്ളിൽ പുകയുന്ന അസൂയയുടെയും കുതന്ത്രങ്ങളുടെയും കനലുകൾ ആ കണ്ണുകളിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. തന്റെ ഏക മകൻ ഹരി, മാളവികയെ വിവാഹം കഴിച്ച് ഈ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന അന്ന് മുതൽ തുടങ്ങിയതാണ് മാധവിയുടെ ഉള്ളിലെ ഈ അസ്വസ്ഥത. തന്റെ അധികാരവും സ്ഥാനവും മറ്റൊരു പെണ്ണ് തട്ടിയെടുക്കുമോ എന്ന ഭയം അവരെ ഒരു കുടുംബം കലക്കിയാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു. അകത്തുനിന്ന് മാളവിക പാത്രങ്ങൾ കഴുകി വെക്കുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം. അവൾ പതുക്കെ പാട്ടു മൂളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് കേട്ടപ്പോൾ മാധവി അമ്മയുടെ ചുണ്ടുകൾ കോടി. അവർ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.
​”മോളേ… മാളവിക…” വളരെ വാത്സല്യം നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിലാണ് മാധവി വിളിച്ചതെങ്കിലും ഉള്ളിൽ കപടതയായിരുന്നു. മാളവിക പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി, മുഖത്ത് മനോഹരമായ ഒരു പുഞ്ചിരി വരുത്തി ചോദിച്ചു, “എന്താ അമ്മേ? എന്തെങ്കിലും വേണമായിരുന്നോ?” അതിന് മറുപടിയായി മാധവി അമ്മ സഹതാപത്തോടെ പറഞ്ഞു, “ഏയ്, എനിക്ക് ഒന്നും വേണ്ട മോളേ. നീ രാവിലെ മുതൽ പണിയെടുക്കുകയല്ലേ, അതുകൊണ്ട് ചോദിച്ചതാ. നിന്റെ കൈയൊക്കെ വേദനിക്കുന്നുണ്ടാകും. ഈ പ്രായത്തിൽ ഇതൊക്കെ ചെയ്യാൻ നിനക്ക് മടി തോന്നും, എനിക്കറിയാം.” എന്നാൽ മാളവിക തികഞ്ഞ നിഷ്കളങ്കതയോടെ, “അയ്യോ, അതിനെന്താ അമ്മേ? ഇതൊക്കെ എന്റെ വീട്ടുപണികളല്ലേ? എനിക്ക് ഒരു മടിയുമില്ല” എന്ന് മറുപടി നൽകി. അപ്പോൾ മാധവി അമ്മ അവളുടെ വാക്കുകളിൽ വിഷം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അതല്ല മോളേ… നീ നിന്റെ വീട്ടിൽ ആയിരുന്നപ്പോൾ ഇതൊന്നും ചെയ്തിട്ടുണ്ടാകില്ലല്ലോ. നിന്റെ അമ്മ നിന്നെ ഒരു രാജകുമാരിയെപ്പോലെയല്ലേ വളർത്തിയത്. ഇവിടെ വന്നിട്ട് ഇപ്പോൾ…” മാധവി അമ്മ അവിടെവെച്ച് നിർത്തി. “അമ്മ എന്താ അങ്ങനെ പറയുന്നത്? എന്റെ അമ്മ എന്നെ എല്ലാം പഠിപ്പിച്ചിട്ടാണ് ഇങ്ങോട്ട് വിട്ടത്. ഇവിടെ എനിക്ക് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ല അമ്മേ,” എന്ന് പറഞ്ഞ് മാളവിക വീണ്ടും പണിയിൽ ശ്രദ്ധിച്ചു. മാധവി പതുക്കെ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. മനസ്സിൽ അവർ അടുത്ത തന്ത്രം മെനയുകയായിരുന്നു. ഹരി ജോലി കഴിഞ്ഞു വരുന്ന സമയമായി. അതിനുമുമ്പ് അന്തരീക്ഷം ഒന്നു ചൂടാക്കണം.
​വൈകുന്നേരം അഞ്ചരയായപ്പോൾ ഹരി മുറ്റത്തേക്ക് വന്നുകയറി. വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചാണ് അവൻ വന്നത്. ജോലിയുടെ സമ്മർദ്ദം അവന്റെ മുഖത്ത് വ്യക്തമായിരുന്നു. ഉമ്മറത്ത് തന്നെ കാത്തുനിന്നതുപോലെ മാധവി അമ്മ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മുഖത്ത് വലിയൊരു വിഷമം വരുത്തിയാണ് അവരുടെ ഇരിപ്പ്. ഹരിയെ കണ്ടതും അവർ എഴുന്നേറ്റ് പറഞ്ഞു, “ആഹ്, ഹരി വന്നോ… നീ വല്ലാതെ തളർന്നിട്ടുണ്ടല്ലോടാ. കൈയും മുഖവും കഴുകി വരിൻ, ഞാൻ ചായ എടുക്കാം.” ഇത് കേട്ട ഹരി ചോദിച്ചു, “അമ്മേ, മാളവിക എവിടെ? അവൾക്ക് ചായ ഇട്ടു തന്നൂടെ? അമ്മ എന്തിനാ ഈ വയസ്സുകാലത്ത് അടുക്കളയിൽ കിടന്ന് കഷ്ടപ്പെടുന്നത്?” അപ്പോൾ മാധവി അമ്മ ചുറ്റും നോക്കി ശബ്ദം താഴ്ത്തി അവനോട് പറഞ്ഞു, “അയ്യോ, നീ അവളെ ഒന്നും പറയേണ്ട കുട്ടാ. അവൾ അകത്തുണ്ട്. ഫോണിൽ ആരോടോ വലിയ ഗൗരവത്തിൽ സംസാരിക്കുകയാ. ഞാൻ അങ്ങോട്ട് ചെന്നപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. എനിക്കെന്തോ… അവൾക്ക് ഇവിടെ ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലാത്തതുപോലെ… സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് എപ്പോഴും വിളിച്ചു പരാതി പറയുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നു.” ഹരി നെറ്റി ചുളിച്ചുകൊണ്ട്, “അമ്മ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? അവൾ ആരോട് സംസാരിക്കാനാ? സ്വന്തം വീട്ടുകാരോട് സംസാരിക്കുന്നതിൽ എന്താ തെറ്റ്?” എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ മാധവി അമ്മ ഹരിയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ച്, കണ്ണുകൾ നിറച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “എനിക്കറിയില്ലടാ. ഞാൻ നിന്റെ അമ്മയായതുകൊണ്ട് പറയുകയാ, നീ അവളെ ഒരുപാട് അങ്ങ് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ വിടണ്ട. ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് ഞാൻ പച്ചക്കറി അരിയാൻ നോക്കുമ്പോൾ അവൾ വന്ന് പറയുകയാ, ‘അമ്മയ്ക്ക് ഇതൊന്നും ശീലമില്ലെങ്കിൽ മാറി ഇരുന്നൂടെ, വെറുതെ വഴി മുടക്കാൻ നിൽക്കണോ’ എന്ന്! എനിക്ക് സങ്കടം വന്നെങ്കിലും നിന്റെ സമാധാനം ഓർത്ത് ഞാൻ മിണ്ടിയില്ല.” ഹരിയുടെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നു. അവൻ ജോലിസ്ഥലത്തെ സങ്കടങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇത് കേട്ടപ്പോൾ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടു. “അവൾ അങ്ങനെ പറഞ്ഞോ? ഞാൻ ചോദിക്കാം അവളോട്,” അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
​ഈ സമയം മാളവിക അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചായയുമായി ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നു. “ഏട്ടൻ വന്നോ, ദാ ചായ… അമ്മേ, അമ്മ ഇവിടെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നോ? ഞാൻ അടുക്കളയിൽ അമ്മയെ നോക്കുകയായിരുന്നു,” അവൾ പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ മാധവി അമ്മ പെട്ടെന്ന് ഭാവം മാറി, ദയനീയമായി പറഞ്ഞു, “അല്ല മോളേ, ഹരി വന്നപ്പോൾ അവൻ ചായ ചോദിച്ചു. ഞാൻ എടുക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞതാ… മോളെ ശല്യം ചെയ്യേണ്ടല്ലോ എന്ന് കരുതി.” ഹരി ദേഷ്യത്തോടെ മാളവികയെ നോക്കി ആക്രോശിച്ചു, “മാളവിക! അമ്മയ്ക്ക് വയ്യാത്തതാണെന്ന് നിനക്കറിയില്ലേ? നീ എന്താ അകത്ത് ഫോണും പിടിച്ച് ഇരിക്കുകയായിരുന്നോ? പിന്നെ… അമ്മയോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ കുറച്ചുകൂടി മര്യാദയാകാം. വഴി മുടക്കാൻ നിൽക്കണോ എന്നൊക്കെ ചോദിക്കാൻ നിനക്ക് എങ്ങനെ തോന്നി?!” മാളവിക അമ്പരപ്പോടെ ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. “ഏട്ടാ… ഞാൻ… ഞാൻ എപ്പോഴാ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്? ഞാൻ അമ്മയോട് അങ്ങനെ…” അവൾ പൂർത്തിയാക്കുന്നതിന് മുൻപ് മാധവി അമ്മ ഇടയിൽ കയറി, മാളവികയെ തടഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അയ്യോ ഹരീ, നീ അവളെ വഴക്ക് പറയല്ലേ. എന്റെ തെറ്റാ, എനിക്ക് പ്രായമായതിന്റെ കുറവുണ്ടാകും. മോളൊന്നും മനസ്സ് വെച്ച് പറഞ്ഞതാകില്ല. നിങ്ങൾ എന്റെ പേരിൽ വഴക്കുണ്ടാക്കരുത്, എനിക്ക് സഹിക്കില്ല.” മാധവി അമ്മ സാരിത്തുമ്പ് കൊണ്ട് കണ്ണ് തുടച്ച് അകത്തേക്ക് നടന്നു. “ഏട്ടാ, അമ്മ ഈ പറയുന്നത് കള്ളമാണ്! ഞാൻ ആരോടും ഫോണിൽ സംസാരിച്ചിട്ടില്ല, അമ്മയോട് അങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടുമില്ല. അമ്മ മനഃപൂർവ്വം…” മാളവിക കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞെങ്കിലും ഹരി അത് കേൾക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. “മതി! നിർത്ത് മാളവിക! എന്റെ അമ്മ എന്നോട് കള്ളം പറയില്ല. നീയീ വീട്ടിൽ വന്ന അന്ന് മുതൽ തുടങ്ങിയതാ ഓരോ പ്രശ്നങ്ങൾ. അമ്മയെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നത് ഇനി ഞാൻ കേൾക്കരുത്!” ഹരി ദേഷ്യത്തോടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി വാതിലടച്ചു. മാളവിക അവിടെ തകർന്നു നിന്നു. അകത്തെ മുറിയുടെ വാതിലിന്റെ മറവിൽ നിന്ന് മാധവി അമ്മ ഗൂഢമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ഇതെല്ലാം നോക്കിക്കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. താൻ വിതച്ച സംശയത്തിന്റെ വിത്ത് മുളച്ചു തുടങ്ങിയ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു അവർ.
​ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം കൂടുതൽ വഷളായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഹരിയും മാളവികയും തമ്മിലുള്ള സംസാരം വളരെ കുറഞ്ഞു. മാളവിക എപ്പോഴും നിശ്ശബ്ദയായിരുന്നു. അവൾ എന്ത് ചെയ്താലും അതിലൊക്കെ കുറ്റം കണ്ടുപിടിക്കാൻ മാധവി അമ്മ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒരു ദിവസം രാവിലെ ഹരിയുടെ അമ്മാവൻ ശങ്കരൻ നായർ വീട്ടിൽ വന്നു. അദ്ദേഹം കുടുംബത്തിലെ കാര്യങ്ങളിലൊക്കെ ഇടപെടുന്ന ആളായിരുന്നു. ശങ്കരൻ നായർ വന്നപ്പോൾ മാധവി അമ്മ സ്വീകരണമുറിയിൽ വന്നിരുന്നു. “എന്താ ശങ്കരാട്ടാ, ഈ വഴിക്ക്?” എന്ന് മാധവി ചോദിച്ചപ്പോൾ, “ഞാൻ ആ ടൗൺ വരെ ഒന്ന് വന്നതാ. അപ്പോൾ ഹരിയെയും മോളെയും ഒന്ന് കണ്ടിട്ട് പോകാമെന്ന് കരുതി. എവിടെ മോളെ കാണുന്നില്ലല്ലോ?” എന്ന് ശങ്കരൻ നായർ ചോദിച്ചു. മാധവി പതുക്കെ നെടുവീർപ്പിട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അവൾ അകത്തുണ്ട് ജ്യേഷ്ഠാ. അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ നമ്മളോടൊന്നും സംസാരിക്കാൻ വലിയ താല്പര്യമില്ല. സ്വന്തം ലോകത്താണ്. ഹരി പാവം, അവൻ രാവിലെ മുതൽ രാത്രി വരെ കഷ്ടപ്പെടുന്നു. ഇവൾക്കാണെങ്കിൽ ഈ വീട് സ്വന്തം വീടായി തോന്നിയിട്ടില്ല ഇതുവരെ.” ഈ സമയം മാളവിക ശങ്കരൻ നായർക്ക് കുടിക്കാൻ വെള്ളവുമായി വന്നു. “അമ്മാവൻ വന്നോ, ദാ വെള്ളം,” അവൾ പറഞ്ഞു. ശങ്കരൻ നായർ വെള്ളം വാങ്ങി കുടിച്ച ശേഷം മാളവികയെ ഗൗരവത്തിൽ നോക്കി പറഞ്ഞു, “മോളേ മാളവിക, ഒരു കാര്യം ഞാൻ പറയാം. കുടുംബം എന്ന് പറഞ്ഞാൽ എല്ലാവരെയും അനുസരിച്ച് പോകണം. മാധവിക്ക് വയ്യാത്തതാണ്. അവളോട് തർക്കിക്കാനോ ബഹളം വെക്കാനോ ഒന്നും നിൽക്കരുത്. ഹരിയുടെ സമാധാനം കളയരുത്.” മാളവിക ഞെട്ടിപ്പോയി. അവൾ മാധവി അമ്മയെ നോക്കിയെങ്കിലും അവർ മുഖം തിരിച്ചു കളഞ്ഞു. മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “അമ്മാവാ… ഞാൻ ആരുടെയും സമാധാനം കളഞ്ഞിട്ടില്ല. ഞാൻ…” എന്ന് അവൾ പറയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, “മതി മോളേ, മുതിർന്നവർ പറയുമ്പോൾ തിരിച്ചു മറുപടി പറയരുത്. അത് നല്ല കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചവർക്ക് ചേർന്നതല്ല,” എന്ന് ശങ്കരൻ നായർ കർക്കശമായി പറഞ്ഞു. മാളവിക ഒന്നും പറയാതെ അകത്തേക്ക് ഓടിപ്പോയി. മുറിയിൽ ചെന്ന് അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. താൻ ചെയ്യാത്ത തെറ്റുകൾക്ക് എല്ലാവരും തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തുമ്പോൾ അവൾക്ക് ആകെ പ്രയാസം തോന്നി. വൈകുന്നേരം ഹരി വന്നപ്പോൾ മാധവി അമ്മ വീണ്ടും കളി തുടങ്ങി. “ഹരീ, ഇന്ന് ശങ്കരൻ വന്നായിരുന്നു. മാളവിക അവനോട് വളരെ മോശമായാണ് പെരുമാറിയത്. അവൻ മോളോട് എന്തോ ഉപദേശം പറഞ്ഞതിന് അവൾ അവനോട് തട്ടിക്കയറി. എനിക്ക് നാണംകെട്ട് തലകുനിക്കേണ്ടി വന്നു മോനേ.” ഹരിക്ക് ഇത് കേട്ടപ്പോൾ ദേഷ്യം ഇരട്ടിച്ചു. അവൻ മുറിയിലേക്ക് ചെന്ന് മാളവികയോട് കയർത്തു, “നിനക്ക് എന്താ മര്യാദ അറിയില്ലേ? വരുന്നവരോടും പോകുന്നവരോടും ഒക്കെ തട്ടിക്കയറാൻ നീയാരാ? അമ്മാവനോട് നീ തർക്കിച്ചല്ലേ?” അപ്പോൾ അവൾ വേദനയോടെ നിലവിളിച്ചു, “ഏട്ടാ, ഞാൻ തർക്കിച്ചിട്ടില്ല! അമ്മ എല്ലാവരോടും എന്നെക്കുറിച്ച് കള്ളം പറയുകയാണ്. അമ്മയാണ് ഈ വീട് നശിപ്പിക്കുന്നത്!” ഇത് കേട്ട ഹരി കൈ ഓങ്ങി പറഞ്ഞു, “എന്റെ അമ്മയെക്കുറിച്ച് നീ ഇനി ഒരു വാക്ക് സംസാരിച്ചാൽ ഞാൻ നിന്നെ തല്ലും!” മാളവിക തരിച്ചുനിന്നു. താൻ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിച്ച ഭർത്താവ് തനിക്ക് നേരെ കൈ ഓങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അവൾക്ക് എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നി.
​മാധവി അമ്മയുടെ അടുത്ത ലക്ഷ്യം മാളവികയെ ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് എന്നെന്നേക്കുമായി പുറത്താക്കുക എന്നതായിരുന്നു. അതിനായി അവർ ഒരു വലിയ ചതി ഒരുക്കി. ഒരു ദിവസം ഹരി തന്റെ അലമാരയിൽ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട ആവശ്യത്തിനായി ഒരു ലക്ഷം രൂപ വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അത് മാധവി അമ്മ കണ്ടിരുന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് ഹരി ജോലിസ്ഥലത്തും മാളവിക അലക്കാനും പോയ സമയത്ത് മാധവി പതുക്കെ ഹരിയുടെ മുറിയിൽ കയറി. അലമാര തുറന്ന് ആ പണം മുഴുവൻ എടുത്ത് അവർ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം പെട്ടിയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചു. വൈകുന്നേരം ഹരി വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തി. പണം എടുക്കാനായി അലമാര തുറന്ന അവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. പണം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ പരിഭ്രാന്തിയോടെ പുറത്തേക്ക് വന്ന് ഉറക്കെ ചോദിച്ചു, “അമ്മേ… മാളവിക… ഇവിടെ വെച്ചിരുന്ന പണം എവിടെ? നിങ്ങൾ ആരെങ്കിലും എടുത്തോ?” അതിന് മറുപടിയായി മാധവി അമ്മ ഓടിവന്ന് പറഞ്ഞു, “അയ്യോ, പണമോ? ഞാൻ എടുത്തില്ലല്ലോടാ. ഞാൻ നിന്റെ മുറിയിലേക്ക് വരാറേയില്ലല്ലോ.” മാളവികയും വന്ന് പറഞ്ഞു, “ഏട്ടാ, ഞാൻ പണം കണ്ടിട്ടേയില്ല.” അപ്പോൾ മാധവി അമ്മ പതുക്കെ മാളവികയെ നോക്കി വിഷം തുപ്പി, “മോളേ, ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് നിന്റെ അനിയൻ ഇവിടെ വന്നിരുന്നല്ലോ. നീ അവന് എന്തോ ഒരു കവർ കൊടുക്കുന്നത് ഞാൻ ജനലിലൂടെ കണ്ടിരുന്നു. അത്…” മാളവിക തകർന്നുപോയി. “അമ്മേ! എന്ത് കള്ളമാ ഈ പറയുന്നത്? എന്റെ അനിയൻ ഇന്ന് പഠന ആവശ്യത്തിനായി പണമില്ലാതെ വിഷമിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ കമ്മൽ ഊരി നൽകിയിരുന്നു. അല്ലാതെ പണമല്ല കൊടുത്തത്!” അവൾ പറഞ്ഞു. “കണ്ടോ ഹരീ… അവൾ തന്നെ സമ്മതിച്ചു അവൾ അനിയന് എന്തോ കൊടുത്തു എന്ന്. സ്വർണ്ണം കൊടുത്തവൾക്ക് ഈ പണം കൂടി എടുത്തു കൊടുത്തുകൂടെ? സ്വന്തം വീട്ടുകാരെ പോറ്റാൻ അവൾ നിന്റെ പണം മോഷ്ടിക്കുകയാണ്,” എന്ന് മാധവി അമ്മ ആളിപ്പടരുന്ന തീയിൽ എണ്ണയൊഴിച്ചു. “മാളവിക! നീ എന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ പണം എടുത്തല്ലേ? നിന്റെ കള്ളത്തരം ഞാൻ ഇന്ന് കണ്ടുപിടിക്കും,” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഹരി മാളവികയുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അവൻ അവളുടെ ബാഗും സാധനങ്ങളും ഒക്കെ വലിച്ചുവാരി എറിഞ്ഞു. എന്നാൽ പണം അവിടെങ്ങും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒടുവിൽ മാധവി അമ്മ പറഞ്ഞു, “ഹരീ, നീ ആ അലമാരയുടെ മുകളിൽ നോക്ക്. അവൾ അവിടെ ഒളിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകും.” ഹരി അവിടെ നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു പഴയ കവറിൽ പകുതി പണം (അമ്പതിനായിരം രൂപ) ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു! യഥാർത്ഥത്തിൽ മാധവി അമ്മ തന്നെയാണ് ഹരി കാണാതെ അത് അവിടെ കൊണ്ടുപോയി വെച്ചത്. “ദാ ഇതെന്താ മാളവിക? നീ പണം എടുത്തില്ല എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഇതെങ്ങനെ ഇവിടെ വന്നു?” ഹരി ആ പണം അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു. “ഏട്ടാ… സത്യമായിട്ടും എനിക്കറിയില്ല. ഇത് ഞാൻ വെച്ചതല്ല. അമ്മ എന്നെ ചതിക്കുകയാണ്. അമ്മയാണ് ഇതെല്ലാം ചെയ്യുന്നത്!” മാളവിക കരഞ്ഞുപറഞ്ഞു. “ഇപ്പോഴും നീ എന്റെ അമ്മയെ കുറ്റപ്പെടുത്തുകയാണല്ലേ? നിന്നെപ്പോലൊരു കള്ളിയെയും വഞ്ചകിയെയും എനിക്ക് എന്റെ ഭാര്യയായി വേണ്ട. ഇറങ്ങിപ്പോകൂ എന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന്!” ഹരി ആക്രോശിച്ചു. “ഹരീ… നീ അങ്ങനെ പറയരുത്. അവൾ പാവമല്ലേ, എങ്ങോട്ടാ ഈ രാത്രി പോവുക?” എന്ന് മാധവി അമ്മ പുറമെ സ്നേഹം നടിച്ചു. “അമ്മ മിണ്ടാതിരിക്ക്. ഇവൾ ഇനി ഇവിടെ നിൽക്കണ്ട,” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഹരി മാളവികയുടെ കൈക്ക് പിടിച്ച് മുറ്റത്തേക്ക് തള്ളി ഇറക്കി വാതിലടച്ചു. മാളവിക ആ ഇരുട്ടിൽ കണ്ണീരോടെ നിന്നു. അവൾ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് ഫോൺ ചെയ്യാൻ നോക്കിയപ്പോൾ ഫോൺ അകത്താണെന്ന് ഓർത്തു. അവൾ ഇരുട്ടിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങി. തറവാട്ടു വീടിന്റെ തിണ്ണയിൽ ഇരുന്ന് മാധവി അമ്മ മനസ്സിൽ ചിരിച്ചു. ഒടുവിൽ താൻ വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു!
​മാളവിക പോയതിനു ശേഷം വീട്ടിൽ വലിയൊരു നിശ്ശബ്ദത ബാധിച്ചു. ഹരിക്ക് സമാധാനം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ എപ്പോഴും അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു. മാളവിക പോയിട്ട് ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ സ്വന്തം വീട്ടിലാണ് ഉള്ളത്. ഹരി അവളോട് സംസാരിക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. ഒരു ദിവസം ഹരി ജോലി കഴിഞ്ഞു നേരത്തെ വന്നു. മാധവി അമ്മ അപ്പോൾ വീട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവർ അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ ഒരു ചടങ്ങിന് പോയതായിരുന്നു. ഹരി തന്റെ മുറിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ മാധവി അമ്മയുടെ മുറിയിൽ നിന്ന് ഒരു ഫോൺ ശബ്ദിക്കുന്നത് കേട്ടു. അവർ ഫോൺ വീട്ടിൽ മറന്നുവെച്ചതായിരുന്നു. ഹരി പതുക്കെ അമ്മയുടെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. ഫോൺ എടുത്തു നോക്കിയപ്പോൾ അത് അമ്മാവൻ ശങ്കരൻ നായരുടെ വിളിയായിരുന്നു. ഹരി ഫോൺ എടുത്തു പറഞ്ഞു, “അമ്മാവാ, ഞാൻ ഹരിയാ. അമ്മ അപ്പുറത്തെ വീട്ടിൽ പോയതാ.” അപ്പോൾ ശങ്കരൻ നായർ ഒരു വലിയ സത്യം വെളിപ്പെടുത്തി, “ആഹ് ഹരീ, നീയാണോ. ഒരു കാര്യം പറയാൻ വിളിച്ചതാടാ. അന്ന് മാളവികയുടെ അനിയൻ എന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു. അവൻ ആ കമ്മൽ വിൽക്കാൻ നോക്കിയപ്പോൾ ഞാൻ കാണുകയും കാര്യം ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു. അവൾ പണമൊന്നും അവന് കൊടുത്തിട്ടില്ലടാ. ആവശ്യങ്ങൾക്ക് പണമില്ലാതെ വന്നപ്പോൾ ആ പാവം പെൺകുട്ടി സ്വന്തം കമ്മലാണ് കൊടുത്തത്. പിന്നെ… മാധവി എന്നോട് പറഞ്ഞ ചില കാര്യങ്ങൾ ആലോചിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് എന്തോ സംശയം തോന്നി. മാധവിക്ക് പണ്ടേ ആ പെൺകുട്ടിയോട് അസൂയ ഉണ്ടായിരുന്നു. നീ സൂക്ഷിക്കണം.” ഹരിക്ക് തലയിൽ ഇടിത്തീ വെട്ടിയതുപോലെ തോന്നി. അവൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. അവന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അമ്മാവൻ പറഞ്ഞത് സത്യമാണെങ്കിൽ അമ്മ തന്നെ ചതിക്കുകയായിരുന്നോ? അവൻ പെട്ടെന്ന് അമ്മയുടെ അലമാര തുറന്നു. അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന അവരുടെ പഴയ പെട്ടി അവൻ ബലമായി തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ വസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു കവർ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഹരി അത് എടുത്തു നോക്കിയതും ഞെട്ടിപ്പോയി! തന്റെ അലമാരയിൽ നിന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ട ബാക്കി അമ്പതിനായിരം രൂപ ആ കവറിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു! ഹരിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ഒഴുകി. അവൻ തറയിൽ ഇരുന്നുപോയി. സ്വന്തം അമ്മ തന്നെ ഇത്ര വലിയൊരു ചതി ചെയ്യുമെന്ന് അവൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല. മാളവിക നിരപരാധിയായിരുന്നു. അവൾ കരഞ്ഞുപറഞ്ഞപ്പോഴൊക്കെ താൻ അവളെ തല്ലാനും പുറത്താക്കാനുമാണ് നോക്കിയത്. ഈ സമയം മാധവി അമ്മ സന്തോഷത്തോടെ പാട്ടും പാടി മുറ്റത്തേക്ക് വന്നുകയറി. അവർ സ്വീകരണമുറിയിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ കണ്ടത് കയ്യിൽ പണവുമായി നിൽക്കുന്ന ഹരിയെയാണ്. മാധവി അമ്മയുടെ മുഖത്തെ ചിരി പെട്ടെന്ന് മാഞ്ഞു. അവർ ഭയന്നുപോയി. “ഹരി… അത്… നീ എന്താ എന്റെ പെട്ടി…” അവർ പരുങ്ങി. “മതി അമ്മേ! ഇനി ഒന്നും പറയരുത്!” ഹരി ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു. “എന്തിനാ അമ്മേ എന്നോട് ഈ ചതി ചെയ്തത്? എന്റെ ജീവിതം തകർത്തിട്ട് അമ്മയ്ക്ക് എന്ത് നേട്ടമാ കിട്ടിയത്?” അപ്പോൾ അവർ, “മോനേ… ഞാൻ… ഞാൻ നിന്റെ നന്മയ്ക്ക് വേണ്ടിയാ…” എന്ന് വീണ്ടും കള്ളം പറയാൻ നോക്കി. “എന്റെ നന്മയ്ക്കോ? ഒരു നിരപരാധിയായ പെൺകുട്ടിയെ കള്ളിയാക്കി, സ്വന്തം മകന്റെ കുടുംബം കലക്കുന്നതാണോ അമ്മയുടെ നന്മ? അമ്മയോടുള്ള ബഹുമാനം കാരണം അവൾ എല്ലാം സഹിച്ചു. പക്ഷേ അമ്മ അവളെ ചതിച്ചു. എനിക്ക് ലജ്ജ തോന്നുന്നു അമ്മേ, അമ്മയുടെ മകനായി ജനിച്ചതിൽ!” ഹരിയുടെ വാക്കുകൾ മാധവി അമ്മയുടെ நெഞ്ചിൽ കുത്തിക്കയറി. അവർ ഒന്നും മിണ്ടാനാകാതെ തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. അവരുടെ എല്ലാ കുതന്ത്രങ്ങളും വെളിച്ചത്തായിരുന്നു.
​ഹരി ഒട്ടും സമയം കളയാതെ വാഹനവുമെടുത്ത് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. അവൻ മാളവികയുടെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു. വഴിയിലുടനീളം അവൻ ചെയ്ത തെറ്റുകളെക്കുറിച്ച് ഓർത്ത് അവൻ സ്വയം ശപിക്കുകയായിരുന്നു. മാളവികയുടെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾ ഉമ്മറത്ത് വിളക്ക് വെക്കുകയായിരുന്നു. ഹരിയെ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ കൈകൾ വിറച്ചു. കണ്ണ് നിറഞ്ഞു വന്നു. ഹരി ഓടിച്ചെന്ന് അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു, “മാളവിക… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. എനിക്ക് തെറ്റ് പറ്റി. അമ്മ ചെയ്ത ചതികളെല്ലാം ഞാൻ അറിഞ്ഞു. നീ നിരപരാധിയാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. എന്നോട് ക്ഷമിച്ച് നീ എന്റെ കൂടെ വരണം.” മാളവിക ഒന്നും പറയാതെ ഹരിയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണ് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ആ കണ്ണീരിൽ അവളുടെ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും കഴുകിപ്പോകുകയായിരുന്നു. അവർ തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ മാധവി അമ്മ ഉമ്മറത്ത് തനിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവരുടെ മുഖത്ത് പഴയ അഹങ്കാരമോ കുതന്ത്രങ്ങളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. തോറ്റുപോയ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഭാവമായിരുന്നു. ഹരി മാളവികയുടെ കൈ പിടിച്ച് അകത്തേക്ക് കയറി. അവൻ മാധവി അമ്മയെ നോക്കി പറഞ്ഞു, “അമ്മ ഈ വീട്ടിൽ ഉണ്ടാകും. അമ്മയ്ക്ക് എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളും ഞാൻ ചെയ്തു തരും. പക്ഷേ… ഇനി എന്റെയോ മാളവികയുടെയോ ജീവിതത്തിൽ ഇടപെടാൻ അമ്മയ്ക്ക് അവകാശമില്ല. ഈ വീടിന്റെ അധികാരം ഇനി മാളവികയ്ക്കാണ്.” മാധവി അമ്മ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവർ പതുക്കെ തങ്ങളുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നുപോയി. ജനലിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവർക്ക് മനസ്സിലായി, മറ്റുള്ളവരുടെ കുടുംബം കലക്കാൻ നോക്കിയ താൻ ഇന്ന് സ്വന്തം മകന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് തന്നെയാണ് പുറത്താക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് എന്ന്. മാളവിക അടുക്കളയിലേക്ക് കയറി ചായ തിളപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഹരി അവളുടെ അരികിൽ വന്ന് നിന്നു. ആ വീട്ടിൽ ഒടുവിൽ കപടതയുടെ ഇരുട്ടൊഴിഞ്ഞ്, സ്നേഹത്തിന്റെ പുതിയൊരു പ്രഭാതം ഉദിക്കുകയായിരുന്നു.

“അസൂയക്കാരി അമ്മായി”
രചന:അനിഷ